laugardagur, 20. júlí 2013

John le Carré og Benjamin Britten

Það er ágætistími til að lesa um þessar mundir.  Og horfa á sjónvarp.  Alla vegana í Reykjavík.   
En svona er Ísland stundum er gott veður fyrir norðan og austar, stundum fyrir sunnan og vestan.  Og það er óþarfi að fara á taugum:  

Var að lesa tvær nýlegar John Le Carré bækur.  Our Kind of Traitor (2010) og A Delicate Truth (2013).  
Le Carré eða David Cornwell eins og hann heitir réttu nafni er kominn á níræðisaldur og enn er hann að skrifa. Við sem höfum lesið bækur seinustu áratugi, höfum fylgst með honum frá því að hann sló í gegn með The Spy Who Came in from the Cold, þriðju bók sinni, gleyptum bækur hans um erkinjósnanarann Smiley , lesið flestar seinni bækurnar þótt þær hafi misjafnlega höfðað til manns. Constant Gardener bókin og kvikmyndin tóku sprett um heiminn fyrir nokkrum árum.  Og Tinker, Taylor, Soldier, Spy var kvikmynduð fyrir 3 árum við góðar undirtektir, í ískaldri útgáfu Thomas Alfredsons. Og bækur hans eiga ansi vel við um okkar tíma. Það er ekki hægt að segja að þessi öldungur fylgist ekki straumum síns tíma. 

Our Kind of Traitor fjallar um ungt par, sem fer í hálfgildingsævintýraferð í Karabíahafið og kemst þar i kynni við rússneska skrítna fjölskyldu og hirð sem þar er á ferðinni.  Þar er Guðfaðir sem ræður ríkjum en á undir högg að sækja fyrir yngri Mafíósum í Rússlandi nútímans.  Og honum finnst gaman að æsa sig í tennis með unga breska karlmanninum.  Svo brátt erum við stödd í nútíma sem við þekkjum, fjármálaglæfrum, njósnum og spennu.   Ekki meira um söguþráðinn.  

A Delicate truth segir frá skrítinni aðgerð Breta og Ameríkana til að ná arabískum vopnasala á sitt vald við Gíbraltar þar sem allt endar með ósköpum.  Breskur dæmigerður embættismaður er fulltrúi ráðherra við þessa aðgerð og fær upphefð fyrir bragðið.  En breskur hermaður bankar upp á 3 árum seinna og heimtar sannleikann. Þá fer margt af stað. 

 Það er svo gaman að lesa Le Carré,stíllinn svo fágaður og hann soddan snillingur að skilja mann eftir í óvissu. Það verður aldrei neitt straumlínulagað, um leið er þessi breski heimur, ríkisbubba, embættismanna, njósnara, menntamanna og hermanna svo furðulegur.  Þetta verða svo meiri bókmenntir en hinar venjulegu glæpasögur, þótt glæpir komi við sögu.  Ég er að hugsa að lesa aftur Smiley bækurnar og sjá þáttaröðina með Alec Guiness.   Svo er ég að lesa bók Jóns Ólafsson Appelsínur frá Abkasíu.  Meira um hana seinna.  

Annar Breti á svo 100 ára árstíð Benjamin Britten, ég fékk kassa með 10 diskum á 2000 krónur á Amazon.com, Britten 100. Margt gott PeterPears að syngja Serenöðuna fyrir Tenór, Horn og Strengi. Pears og Britten spila Die Schöne Müllerin, til að sýna píanóhlið Brittens.  Og margt annað góðmeti.  Svo eiga allir að hlusta á War Requiem, meistaraverkið mikla.  

Það er svo margt sem hægt er að gera í sólarlausu sumarfríi.  Góðar stundir, lesendur góðir.



    

fimmtudagur, 18. júlí 2013

Páll Vilhjálmsson eða Páll Vilhjálmsson

Einu sinni var Páll Vilhjálmsson sem gladdi marga, börn og fullorðna, Páll hennar Guðrúnar frænku minnar, nú er annar Páll Vilhjálmsson sem gleður fáa.  Sjúklegt hatur hans á Samfylkingu, ESB og menntamönnum er alþekkt.  Það er bara Davíð Oddsson sem gleðst yfir skrifum hans.  Það er skrítið að fjölmiðlamaður skuli taka upp hanskann fyrir óvini frjálsrar fjölmiðlunar.  Óvinir sem virðast ætla að gera atlögu að eina fjölmiðlinum í landinu sem stundar frjálsa og óháða blaðamennsku.  Það væri gaman að vita hver borgar þessum karli laun.

Svona er einn pistill hans í dag, ætli þetta sé ekki sá fimmþúsundasti  um skepnuskap xS. Sjónarhorn hans er oft æði þröngt. Það myndi heldur ekkert barn brosa að honum í Sjónvarpinu.         


RÚV hleður undir opinbera talsmenn Samfylkingar, eins og Gunnar Bragi Sveinssonvekur athygli á. RÚV mylur undir sértrúarkreddu Samfylkingar um að Ísland skuli inn í Evrópusambandið og beitir til þess blekkingum.
Samfylkingin er nýkomin úr mælingu í þingkosningum. Flokkurinn fékk 12,9 prósent fylgi.
RÚV er ekki á fjárlögum til að vera sérstakt málgagn Samfylkingarinnar.


Heilbrigðiskerfið: Einkavæðing og jöfnuður?

Maður mátti svo sem búast við þessu.  En ansi er það samt sorglegt.  Um leið og hægri stjórn tekur völdin á Íslandi þá þarf að byrja að ræða um Einkavæðingu heilbrigiðiskerfisins.  Sem á að spara fyrir ríkið.  Kerfis sem flestir eru tiltölulega ánægðir með.   

Ekki að Kerfið sé fullkomið. Ó nei.  Það vitum við öll sem höfum þurft á því að halda.  En samt er það þannig að það er tiltölulega sveigjanlegt.  Maður getur skipt um lækni ef manni líkar ekki. Kerfið bregst fljótt og vel við í neyð. En biðraðir eru víða á aðgerðum.   Kerfið byggist  á mörgum og sterkum einkavæddum læknastofum, og ríkisreknum sjúkrastofnunum. Það er ekki ódýrt, mörg lönd í kringum okkur hafa langtum ódýrara kerfi fyrir almenning.  Ekki hefur gengið vel að semja við ýmsa hópa lækna, svo að við minnumst nú ekki á tannlækna.  Búseta skiptir ansi miklu máli, margir þurfa að fara langt til að leita þjónustu. En vinstri menn hafa verið fylgnir sér að halda upp rödd jafnaðar í þessu kerfi, það eru engar sjúkrastofnanir eða stofur sem eru bara fyrir betur stætt fólk, eins og Árni Páll segir í Fréttablaðinu í dag: 

En sporin hræða. Það tók mig og aðra samningamenn Samfylkingarinnar margar vikur að þvinga orðin „án tillits til efnahags“ inn í lagatextann. Grunnstefna okkar var þá sú sama og nú: Aukinn einkarekstur í heilbrigðiskerfinu á ekki að leiða til aukins kostnaðar fyrir almenning eða að fólki verði mismunað um þjónustu eftir efnahag.

Ögmundur Jónasson er á sömu slóðum: 

Það er hreinlega rangt að bera saman ýmsa þætti opinberrar þjónustu og starfsemi flestra fyrirtækja. Vissulega verða opinberar stofnanir að reyna að laga sig að fjárhagnum. En þær starfa líka samkvæmt lögum og ber lagaleg skylda til að sinna tilteknum verkefnum. Eða hvað gerir bráðamóttakan þegar fjármunir eru uppurnir en jafnframt komið með konu í barnsnauð á bráðamóttöku eða ef fjöldaslys yrði? 

Og Sigurbjörg Sigurgeirsdóttir  bendir enn frekar á þetta  út frá sjónarhorni stjórnsýslusérfræðings: 

Spurningin er þessi, ráðherra: Hvert er markmið þitt með því að fela öðrum en ríkinu rekstur heilbrigðisþjónustu núna? Ef markmiðið er að halda betur utan um kostnaðinn í heilbrigðiskerfinu sýna allar rannsóknir að árangursríkustu kerfin í þessum efnum eru kerfi sem fjármagna þjónustuna með almennum sköttum og hafa starfsemina að mestu í opinberum rekstri. Ef markmiðið er hins vegar að skerpa á gæðum og öryggi þjónustunnar þá fjölga menn valkostum fyrir notendur með því að auka fjölbreytileika í rekstri til að kalla fram ákveðna eiginleika markaðarins. Leiðin að þessu marki leiðir hins vegar til kostnaðar sem erfiðara er að hafa stjórn á, eins og dæmin sanna. Markaður í heilbrigðisþjónustu er því marki brenndur að hann er ekki eins og almennur markaður og því þarf öflugri aðkomu hins opinbera með góðum stjórntækjum og virku eftirliti. Þess vegna, ráðherra, þarf að byrja á réttum enda.

Lagaramminn í kerfi okkar þarf að vera sterkur til að þessi jöfnuður sé til staðar. 

En það eru ýmsir annmarkar á þessu kerfi:   

Tannlæknageirinn hefur algjörlega brugðist. 
Augnaaðgerðir eru ansi dýrar og kostnaður við gleraugu getur verið ansi mikill.  
Heyrnartæki eru ofviða mörgum ellilífeyrisþegum og öryrkjum.   
Nýju lyfjalögin hafa jafnað lyfjakostnað en virðast hafa ýmsa annmarka.

Svo við fylgismenn jafnaðar þurfum að vera vel á verði og í stríði við hina óábyrgu ríkisstjórn sem laug sig inn á fólkið í landinu.
  
  






miðvikudagur, 17. júlí 2013

Hrós vikunnar: Laugardalslaugin

Við sem sækjum Laugardalslaugina nokkuð stíft höfum verið þolinmóð upp á síðkastið.  En nú eru allar viðgerðir að baki.   Og Laugin er orðin að algjöru sæluríki.  Flottir pottar, fínir klefar, æðisleg sturtuaðstaða.  Allt eins og maður vill hafa það.Smá til að setja út á, skápar sem maður þarf að setja eitthvað á milli stafs og hurðar til að þeir lokist ekki, kranar í raksturaðstöðunni sem maður þarf að hafa höndina á allan tímann.   

Við Íslendingar erum ekki meðvituð um hvílíka guðsgjöf við höfum þar sem er hveravatn.  Og það er auðséð hversu ferðalangar víða að úr heiminum kunna að njóta.  Það er oft að horfa á þá njóta. Þetta er svo einstakt.  Því á að hrósa yfirvöldum og tæknimönnum fyrir gott starf. 

Ég fékk líka á mig sól í 4 mínútur síðdegis, það var dásamlegt.  Og gufan var unaðsleg í 10 mínútur.  Stelpan sem var með pabba sínum og elskaði sápu var ekkert smá, yfirleitt heyrir maður börning gráta vegna sápunnar en þessi elskaði sápu!  

Já,  Hrós vikunnar fá starfsmenn Reykjavíkurborgar.  Og meirihlutinn ef þeir láta ekki húseigendur kúga sig í Miðbænum.  Þá kýs maður bara eitthvað annað, eða ekkert.

Svo er ný Self Portrait Dylans í Ágúst.  Við aðdáendurnir bíðum spennt.    
 

Topparnir: Þeir fá alltaf sitt


Þurfum við að hafa mörg orð um það? Forstjórarnir sjá um sig.    Og Már líka !!! Við hljótum öll að gleðjast yfir velgengni þessara öndvegiskarla. Þeir passa upp á sitt fyrir dómstólum eða ekki. 
 Heildarlaun forstjóra og framkvæmdastjóra hjá ríkinu hækka um allt að 287 þúsund krónur samkvæmt nýlegum úrskurði kjararáðs.
Mest hækka laun Harðar Arnarsonar, forstjóra Landsvirkjunar, um 287 þúsund krónur, rúm 21 prósent. Hann er nú með 1,6 milljón króna í mánaðarlaun.
Fréttastofa RÚV greinir frá þessari ákvörðun kjararáðs en þar kemur fram að hækkanirnar hafi tekið gildi 1. ágúst í fyrra, en ákvörðunin var tekin í lok júní í ár.
Hörður mun því fá tæplega 3,2 milljóna króna uppbótargreiðslu fyrir laun sem greidd verða afturvirkt. Vitanlega verður tekjuskattur greiddur af þeirri upphæð.
3,2 milljóna greiðsla. Laun Harðar Arnarsonar forstjóra Landsvirkjunar hækka um 287 þúsund krónur á mánuði.
Már Guðmundsson seðlabankastjóri mun fá 20 prósenta launahækkun – 253 þúsund krónur meira á mánuði - og verður með eina og hálfa milljón á mánuði. Hann má búast við tæplega 2,8 milljóna uppbótagreiðslu.
Steinþór Pálsson bankastjóri Landsbankans fær einnig 20 prósenta launahækkun en er nú með tæpar 1,4 milljónir króna í mánaðarlaun. Laun hans hækkuðu um 226 þúsund krónur tæpar. Uppbótagreiðsla hans verður tæpar 2,5 milljónir.
Lágmarkslaun eru 204 þúsund krónur og því hækka laun þessara stjórnenda sem nemur vel rúmum lágmarkslaunum.

Svo er ný stjórn TryggingastofnunarRíkisins.  Formaðurinn, Stefán Ólafsson heldur sæti sínu enda hefur hann tekið ótrúlega mikið undir margt á vegum Framsóknar upp á síðkastið, auk þess sem hann er prýðilega hæfur í þetta starf, sama má segja um Ástu Möller, en fátt kemur þarna á óvart.  Nokkuð margir úr kjördæmi ráðherra.  En það virðist ekki vera mikil sérmenntun eða víðtæk þekking á þessum málaflokki eða fjármálum. 
Þetta er nú stofnun sem veltir einna mestu á okkar landi, ég held að hún ætti að vera betur mönnuð, kannski hef ég rangt fyrir mér.  

---------------------------------------------------------
 Aðalmenn:
Stefán Ólafsson, prófessor, formaður stjórnar
Ásta Möller, fyrrv. alþingismaður, varaformaður
Halldóra Magný Baldursdóttir, fulltrúi gæðamála hjá OR
Kristinn Jónasson, bæjarstjóri
Sigrún Aspelund, skrifstofumaður
Varamenn:
Bryndís Friðgeirsdóttir, kennari
Elín Jóhannsdóttir, leikskólakennari
Guðjón Snæfeld Magnússon, slökkviliðs- og sjúkraflutningamaður
Guðmundur Fylkisson, aðalvarðstjóri
Petrea Ingibjörg Jónsdóttir




þriðjudagur, 16. júlí 2013

Ríkisstjórn: Á röngum slóðum

Það hlýtur að vekja áhuga hjá fleirum en mér að lesa hugleiðingar Vigdísar Hauksdóttur um verklag og skipulag efnahagsmála.  Hvert virðist hún ætla að leita fyrirmynda?  Til Bretlands.  Hvernig gengur efnahagslífið í Bretlandi.  Ansi erfiðlega. 

Ríkisstjórnin og Sparnaðarnefnd virðist ekki ætla að læra af fyrri ríkisstjórn hér á landi sem náði betri árangri en íhaldsstjórnin breska.  Sem tókst að halda jafnvægi skulda og útgjalda.  Lækkaði hægt og sígandi Hrun stjórnanna á undan. Það þarf ekki annað en að líta á stöðu Ríkissjóðs frá 2009-2012 til þess.  Í staðinn byrjar stjórnin með vafasömum trompum og gjöfum til þeirra sem hafa það best í okkar þjóðfélagi.  Útgerðarinnar. 

Svo verður fróðlegt að sjá hvernig nefndin umrædda ætlar að starfa, er hún búin að ráða sér sérfræðinga, stjórnsýslufræðinga og hagfræðinga til að hjálpa henni við þetta vandasama verk? Ætlar hún að leita til erlendra sérfræðinga?  

Það vekur undrun okkar áhugamanna um stjórnmál og góðan rekstur samfélagsins hversu þingmenn Framsóknarflokks og Sjálfstæðisflokks hafa verið illa undirbúnir að taka við völdunum.  Við áhugamennirnir vissum að það hafði verið erfitt að reka Þjóðarbúið seinustu árin eftir mesta Hrun Efnahagskerfis á Vesturlöndum seinustu áratugi.   Og ríkisstjórnin fyrrverandi var á réttri leið hægt og sígandi. Því kom það á óvart að fyrstu verk stjórnarinnar nýju var að minnka tekjur ríkisins svo milljörðum skipti.

Því veldur það okkur áhyggjum  ef ein Fjögurra manna nefnd með fólki sem hefur verið þekktara fyrir glannalegar yfirlýsingar en raunhæfar tillögur á að leysa vanda okkar. Það er okkar áhyggjuefni.  


Það vekur undrun mína hversu hart vinstri menn bregðast við þessu verklagi sem ríkisstjórnin leggur til. Því er fundið allt til foráttu og talað niður sem aldrei fyrr. Það hlýtur að vera sameiginlegt markmið allra landsmanna að hafa ríkissjóð vel rekinn. Megin markmið ríkisstjórnarinnar er að forgangsraða og koma atvinnulífinu af stað. Í því felast feikileg tækifæri ef rétt er staðið að málum. Er ríkisstjórnin síður en svo að feta nýjar brautir í þeim efnum. Ef litið er til Bretlands þá hefur George Osborne fjármálaráðherra boðað mikinn niðurskurð á ríkisútgjöldum til að draga úr hallarekstri hins opinbera þar í landi. Hlífa á grunnstoðunum þar eins og t.d. heilbrigðis – og menntakerfi en auka á fjármagn til uppbyggingar innviða samfélagsins. (Vigdís í bloggi sínu).

sunnudagur, 14. júlí 2013

Fyrir hverja er þjónusta? Upp með fólkið

Aðrir færari um að reka heilbrigðisþjónustuna en ríkið
segir Kristján Júlíusson strax orðinn þreyttur að úthugsa hvar hann eigi að fá eyrinn.   Sorglegast er samt að hugsa til baka, seinustu fjögurra ára, þegar hann og félagar hans hafa neitað að horfast í augu við að við lifðum eina allsherjar hrun fjármálakerfis Heimsins og ekki viljað viðurkenna þvílíkt kraftaverka seinasta stjórnin vann við hrikalegar aðstæður, á meirihlutanum dundi endalaus áróður um léleg vinnubrögð og hvað allt yrði betra þegar íhaldið væri komið til valda.  

 Jújú, það ýmsar útgáfur til að reka heilbrigðisþjónustu, eins og dæmin sanna.  Sveitarfélög, félög lækna og hjúkrunarfólks, einstaklingar: Ýmislegt hefur verið prófað hjá okkur með misjöfnum árangri, Tannlæknarekstur hrikalegur kaos,  Ýmsar milli gerðir, læknasamsteypur við Suðurlandsbraut, Mjódd, út um allan bæ.  Margar þeirra hafa bara reyns vel, ég hef góðan árangur sjálfur af notkun þeirra.   En það breytir því ekki að um 80 prósent Íslaendinga sögðu í skoðanakönnun af ríkið ætti að sjá um meginhlutann af slíkri þjónustu.   Sveitarfélögin eru svo misauðug og misstór.Því ekki fýsilegur kostur.   Þannig að við getum hækkað skatta til að hafa betra og tæknivæddara kerfi.  Þar sem sjúklingurinn sjálfur hefur rétt til að skipta um lækna ef honum líkar ekki við þjónustauna sem hann fær.   Það verður að hugsa um sjúklingana í þessu kerfi það er til vegna þeirra.     

Svo hendum ekki út barninu með baðvatninu við þurfum skipulag í kerfið og fjármagn.  Góðan rekstur og ráðdeild.  Við þurfum Umboðsmenn sjúklinga nokkuð margar sem fylgjast með kerfinu.   

Við þurfum ekki stjórnmálamenn sem gefast upp við minnstu mótbárur, sem eru líka heiðarlegir, ekki lygnir, eins og Jónas Kristjánsson ræddi um í dag, við bloggarar eigum að láta lygara fá það óþvegið.  Flettta ofan af þeim gefa þeim engan frið. Við eigum að verna, heilbriðgiskerfin, velferðarkerfin og menntakerfin,umhverfisstofnanir.  Það er víða sótt að þeim þótt 1 prósentið sem hrifsar æ meira telji allt gert fyrir sig og fjármagn sé upphaf og endir alls.    Það þarf að ná peningunum aftur af þessari fémennisauðvaldsklíku.  Í augnablikinu vilja flestir blandað hagkerfi þar sem sanngirni ríkir. 

Það á líka við í heilbrigðiskerfinu okkar að mestu leyti, einkakerfið er bara til að auka ójafnrétti í þjóðfélaginu okkur.  Við viljum ekki slíkt.   

Upp með fólkið, niður með peningaþursana.